Ze moeten maar friet halen met kerst’ – mijn verhaal over de overgang
De overgang ofwel menopauze. Er wordt veel over geschreven. En toch twijfelde ik al jaren of ik mijn verhaal wilde delen.
Vandaag doe ik het toch.
Niet perfect, niet netjes afgerond. Gewoon zoals het was.
Het is december 2023 als ik huilend tegen mijn man zeg:
“Jullie moeten maar friet halen met kerst.”
Dat is geen kleine uitspraak. Sinds het overlijden van mijn moeder is haar hazenpeper heilig. Al 23 jaar houd ik die traditie in stand.
Maar dit keer kon ik niet meer.
Toen alles ineens te veel werd
In augustus daarvoor ging het al mis. Mijn klachten waren zo heftig dat ik moest stoppen met werken. En eerlijk? Ik snapte het niet.
Ik deed al minder.
Maar misschien was het alles bij elkaar:
- mantelzorg
- een hersenoperatie in februari 2019
- en een lichaam dat simpelweg op was
Ik zocht verklaringen. Sportte ik niet voldoende? Was 3 dagen werken dat toch nog teveel? Eet ik nog niet goed, teveel of misschien wel te weinig?Maar wat er echt speelde, zag ik toen nog niet.
Mijn lichaam gaf keiharde signalen
De klachten waren allesbehalve subtiel. Dit was mijn dagelijks leven:
- Hartkloppingen, zelfs in rust
- Een constant opgejaagd gevoel
- Slecht slapen (vaak maar 4 uur per nacht)
- Pijnlijke heupen, niet kunnen liggen
- Geen energie meer, letterlijk niets kunnen terwijl de zin er wel was
- Een opgeblazen, pijnlijke buik
- 15 kilo aangekomen, ondanks gezond eten
- Onrust in mijn hoofd
- Extreme brainfog – zelfs een boodschappenlijstje lukte niet
- Stijve gewrichten, alsof ik 90 was
- Maandenlange verkramping in schouders en bovenrug
- Overprikkeling – zelfs een terrasje was te veel
- Kort lontje… dat uiteindelijk helemaal verdween
- Duizeligheid bij inspanning
- 30 tot 40 opvliegers per dag
- Misselijkheid in golven
- Niet meer kunnen koken of staan
- Stoppen met yoga omdat mijn lichaam niet meer meewerkte
Ik googelde op fibromyalgie. Op reuma.
Alles… behalve waar het echt om ging.
Het dieptepunt (en het keerpunt)
In februari 2024 ging ik een maand alleen naar Spanje.
Om te herstellen van mijn burn-out.
Daar gebeurde iets onverwachts.
Ik luisterde de podcast “We zijn toch niet gek?” van Suzanne Rethans.
En ineens vielen puzzelstukjes op hun plek.
Voor mijn vertrek had ik nog nét bio-identieke hormonen via mijn huisarts geregeld.
Op 26 januari 2024 begon ik.
Binnen één week was alles anders
En dit is het moment waarop alles veranderde.
Binnen één week.
Mijn klachten? Zo goed als weg.
- Geen hartkloppingen meer
- Geen opvliegers meer
- Mijn hoofd werkte weer
- Mijn lichaam deed weer mee
Ja, mijn conditie was nog slecht.
Ja, ik had overgewicht.
Maar ik had iets terug wat ik kwijt was:
mijn leven.
Ik kreeg mezelf terug
Ik kon weer:
- werken
- lezen
- nadenken
- een boodschappenlijstje maken
- boodschappen doen
- wandelen
- sporten
- genieten van een terrasje
Ik had weer energie.
Weer zin.
Weer kracht.
Waarom ik dit deel
Omdat ik dit jarenlang niet wist.
Omdat ik dacht dat het aan mij lag.
Dat het “tussen mijn oren” zat.
Dat ik me aanstelde.
Niet genoeg bewoog of sportte.
Maar dit was mijn lichaam.
Mijn hormonen.
En ik weet dat ik niet de enige ben.
Voor jou, als je dit herkent
Als je jezelf hierin ziet…
Als je denkt: dit ben ik…
Blijf niet doorlopen.
Je hoeft je niet zo te voelen.
Echt niet.
Hormonen zijn niet het hele verhaal
Laat één ding duidelijk zijn: bio-identieke hormonen zijn niet altijd dé oplossing voor alle klachten.
De overgang vraagt om een bredere blik.
Leefstijl speelt namelijk een enorme rol. Denk aan:
- voeding
- slaap
- stress
- beweging
Het is belangrijk om daar eerst — of tegelijkertijd — naar te kijken.
Maar…
Als je daar al stappen in hebt gezet
en je merkt dat je klachten blijven,
of je gevoel zegt dat er méér speelt…
Sluit hormonale ondersteuning dan niet uit.
Het kan nét dat ontbrekende puzzelstukje zijn.
Voor de mannen die dit herkennen
Dit verhaal is niet alleen voor vrouwen.
Het is ook voor mannen die hun vrouw hierin herkennen.
Ze is geen heks.
Ze is niet ineens “veranderd” als persoon.
Ze is nog steeds dezelfde vrouw:
lief, zorgzaam, vrolijk en positief.
Alleen… haar hormonen zijn uit balans.
En eerlijk is eerlijk:
dat raakt jullie allebei.
Misschien voel jij je machteloos.
Zie je haar worstelen en weet je niet hoe je kunt helpen.
Misschien neem je meer taken over.
Misschien mis je de verbinding die er ooit vanzelf was.
De warmte.
De intimiteit.
Het samenzijn zonder spanning.
Want ja — ook dat kan veranderen.
Niet omdat ze niet wil…
maar omdat haar lichaam niet meer meewerkt.
En dat is voor jullie allebei verwarrend en soms zelfs pijnlijk.
De overgang is geen individueel proces.
Het is iets wat je samen doormaakt.
Dus als je dit leest en haar herkent:
blijf vooral naast haar staan.
